 |
| Foto tirada do blog do club de lectura |
O outro día recibín, tras un contacto por Twitter, un correo do club de lectura do CPI Progreso, de Catoira. Os rapaces e rapazas do club estiveron lendo Bágoa de Lúa e tiñan algunhas preguntas que facer.
Aquí vos deixo as respostas que lles din.
Grazas ao club de lectura do CPI Progreso (pasádevos polo seu blog!) polas súas preguntas!
1.- Como se che ocorreu esta historia?
A
historia de Berenguela e Güenaela saíu dun conto pequeno que se me
ocorreu hai máis de dez anos. Imaxinei (ás veces as ideas aparecen nos
miolos porque si, supoño) un rei dos típicos de conto, gordecho, barbudo
e moi bo ao que quixen chamar Bogardo. Dinlle voltas á historia, pero
na miña mente Bogardo era tan bo, que non lle pasaba nada interesante. O
interesante, pensei, podería estar arredor del. Tantas voltas lle din
que o meu contiño quixo ser libro: inventeille a familia enteira e
púxeno nunha terra imaxinaria (parecida á nosa en moitas cousas, pero
imaxinaria nunha morea de aspectos), sufrindo por mor dun legado
familiar. Con moitos dos personaxes finais en mente, pareceume máis
interesante que a aventura a vivisen unhas rapazas que así poden
demostrar a súa valía. Gústame que as una o destino e gústame velas
medrar como persoas. Os adultos son máis aburridos para algunhas
cousas...
En fin, pasei moitos anos engadindo cousas, cambiándoas e quitándoas ata dar co que agora son As Crónicas de Landereina. Sempre
me custara escribir cousas máis longas ca un relato de poucas páxinas,
así que pasei moito tempo a perfilar que quería contar. Iso si, tardei anos porque fixen moitas máis cousas, non porque se tarde tanto tempo en escribir un libro!
2.- Por que usaches seres fantásticos para esta historia?
Moitas
das eleccións que se fan escribindo e inventando unha historia non
teñen un motivo concreto que se recorde. Se me paro a pensalo, moito
tivo que ver con que me gustan as historias de fantasía (todas as
ficcións, case, a dicir verdade) e coas miñas lecturas do momento, ou
coas películas e series que poñían daquela.
De
sempre, gustoume moito a mitoloxía, especialmente a nórdica e a celta, e
certos seres fantásticos proceden delas. Por outra banda, penso que son
moi interesantes e que engadir monstros e criaturas fantásticas dá
moito xogo. É unha crueza moi distinta á da realidade pero coido que un
bo reflexo.
3.- Como se che ocorreron eses nomes tan complexos?
Poido
resumilo dicindo que son un pouco "friki"... Gústanme moito os idiomas e
procurar palabras raras, a etimoloxía das palabras e dos nomes de
persoas, e inventar cousas. Se xuntas todo iso, saen unhas cantas tardes
moi divertidas poñendo nomes raros.
Algúns
nomes son reais: Berenguela, Güenaela (adaptado do bretón, Gwennaëlle),
Alfhildr (é un nome nórdico antigo), Bjarne (diminutivo antigo de
Björn, que significa "oso"), etc.
O
resto son inventados, algúns baseándome en nomes reais, xuntando varias
ideas de nomes e cambiándoos para que soen ben (ou mal, según apeteza),
outros collendo unha característica do personaxe e buscando esa palabra
noutros idiomas, para logo darlle algunha volta e adaptala... Por
exemplo, os nomes dos centauros veñen da cor da súa pelaxe. Busquei a
cor en varios idiomas nun tradutor e logo adaptei a palabra. "Ciemny" é
escuro en polaco. A día de hoxe, non lembro de onde saíron moitos deles:
unha vez que collen forma e imaxinas á personaxe con el, é difícil
deixar de velo como un nome de verdade.
Ah!
E Sirvian vén do nome dunha aldea de Pontevedra. Nunca estiven, pero o
autobús Vigo-Lugo pasa por un cruce no que pon Sirvian nun sinal.
Botade un ollo en behindthename.com e veredes que hai nomes reais xa abondo complexos de seu!
4.- En quen te inspiraches para crear a Berenguela e a Guenaela? E... cómo é fisicamente Berenguela?
Inevitablemente, inspireime en xente que coñezo, supoño.
Berenguela,
na miña cabeza, é unha rapaza tirando a normaliña, nunha primeira
ollada. Gústame que non chame a atención. Non é moi alta, nin moi baixa,
nin delgada, nin gordiña. Ten o pelo castaño claro, máis ben liso, os
ollos verdes (pero dun verde pouco brillante, que ás veces un non sabe
se son grises, verdes, ou escuros... e aquí baseime nos meus, que son
verdes pero ninguén se dá conta), e a pel tirando a clara. O que máis me
gusta dela é que xesticula moito e é moi expresiva, ademais, le ben á
xente e ten moita empatía.
Güenaela
leva moitas cousas inspiradas na miña irmá, aínda que no carácter non
se parecen en nada. Pero si leva os cabelos lacios e claros, os ollos
dun azul moi claro e intenso e a figura moi finiña. É máis alta ca a
miña irmá, porque me gusta que sexa unha figura desgarbada á vez que é
áxil, de apariencia fráxil pero moi forte.
5.-Tiveches que facer algún borrador?
He,
he, algún? Uns cantos! Tomei notas á man, escribín no ordenador,
corrixín en papel, corrixín na pantalla... Hai que revisar moitas veces:
ler por partes para ver se están ben, lelo todo xunto varias veces para
ver o conxunto, buscar grallas, buscar faltas, erros de sentido... Hai
moitas versións previas antes da final. Para min, ademais, é moi
importante dividir a historia e ir repasando cada certo tempo e tamén
tomar notas lonxe do ordenador, darlle voltas ás cousas antes de sentar e
tomalas como referencia para seguir escribindo.
Nesta entrada do blog podedes ver parte da papelada coa que acabei (e unha
ilustración que fixo un amigo meu de como imaxino a Güenaela).
6.- Por que hai dúas liñas de tempo e non unha? Non sería máis sinxelo se só fora unha?
Sería, si, pero resultaría moi aburrido contar a historia de xeito lineal.
De
feito, a historia cóntase en diferentes tempos porque existe un
paralelismo en certas cousas entre o que aconteceu no pasado e o que
está a acontecer: un descubrimento, unha viaxe, unha batalla... Se se
contase de maneira lineal, non habería ningunha sorpresa!
7.- Como se che ocorreu a xeografía da historia?
Como
ben se lle ve, a cabra tira ao monte: mirando os nosos montes e rías en
Galicia. Aínda que vivo en Vigo, eu son de Cervo (Lugo), e cando vou
visitar a meus pais atraveso case toda Galicia. É difícil non inspirarse
vendo vilas, montes e costas de aquí. Ademais, en Cervo, imos pola
beira do río pasear á cadela e aí é inevitable imaxinar ás rapazas
camiñando...
E vós, tedes algunha pregunta?
Lémonos!
